بازاريابي هنر پيوند دادن توليد کننده و مشتري يک کالا است که هر دو موجود و به صورت بالقوه آماده معامله باشند. بازاريابي پي آمد غير قابل اجتناب پديده سرمايه داري است هر چند که بازاريابي به کشورهاي سرمايه دار محدود نمي شود. تکنيک هاي بازاريابي در بسياري از سيستم هاي اقتصادي- سياسي و جنبه هاي زندگي به کار برده شده اند.
متد هاي بازاريابي ارتباط زيادي با علوم اجتماعي به ويژه روانشناسي، جامعه شناسي و اقتصاد دارند. تحقيقات بازاريابي با پايه قرار دادن اين فعاليت ها، بواسطه تبليغات و همچنين هنر خلاقيت صورت مي گيرد. بازاريابهاي موفق معمولاً نگرش استراتژيک به جايگاه مشتري در مقابل سازمان دارند.
بر خلاف آنچه مردم مي پندارند کار بازاريابي فقط ترويج و تبليغ کالا نيست. بازاريابي مي تواند به چهار بخش که معمولاً " چهار P " ناميده مي شوند تقسيم شود.
محصول[1]:
مديريت محصول جنبه اي از بازاريابي است که با خصوصيات واقعي کالا يا خدمات و چگونگي تأمين درخواست ها و نياز هاي مصرف کننده نهايي سرو کار دارد.
قيمت گذاري[2]:
اين بخش عبارت از جريان و نظام تعيين قيمت براي يک محصول به علاوه تخفيف هاي ارائه شده براي آن کالا مي باشد.
ترويج[3]:
عبارتست از آگهي ها و تبليغاتي که به شيوه هاي مختلف انجام مي شود تا يک کالا يا نام تجاري[4] در بين مردم شناخته بشود.
مکان و توزيع [5]:
مکان و نظام توزيع کالا عبارتند از چگونگي دسترسي مشتري به کالا ها به طور مثال قرار گرفتن در جايگاههاي فروش بزرگ همچون فروشگاههاي زنجيره اي و يا خرده فروشي ها.
اين موارد عناصري هستند که اغلب از آنها به عنوان بازاريابي ترکيبي ياد مي شود. يک بازارياب اين عوامل را به صورت هاي گوناگون استفاده مي کند تا هنر خود را براي تهيه يک برنامه بازاريابي به منصه ظهور بگذارد.
براي موفقيت يک برنامه بازاريابي بايستي ترکيبي از اين چهار عامل بتواند نياز ها و انتظارات مشتريان را پاسخ دهد.
